De Amerikaanse regisseur Larry Clark maakte voor het eerst een film in Frankrijk. Clark focust weer op zijn favoriete onderwerp: schaamteloos met seks experimenterende tieners. Het leverde een expliciete film op, die op 4 eindigde in Cahiers du Cinema‘s top 10 van 2015.

Behalve dat Clark het niet kan laten om de Eifeltoren duidelijk in beeld te brengen, is er verder weinig Frans aan The Smell of Us. Het cliché van de geciviliseerde Franse tiener wordt gemeden: de jeugd is even grof, ongeremd en seksueel als de personages in Kids (1995) en Ken Park (2002).

Middelpunt van The Smell of Us zijn de skatende vrienden Math, JP, Pacman, Guillaume en Minh. Overdag doen ze trucs op hun skateboards op de trappen van Palais de Tokyo en hangen ze in een overdekte skatehal. Ze roken, blowen en filmen twee leeftijdsgenoten die seks hebben. Op een triomfantelijke grijns na doet het de aanwezigen niets. Een van de jongens filmt de daad, de rest kijkt toe of staart wat voor zich uit.

Naast skaten en blowen is seks hebben voor geld een bezigheid van de jongens. Meer dan een middel om verveling tegen te gaan is het niet. De seks, met mannen en vrouwen die hun ouders of grootouders hadden kunnen zijn, maakt niets bij ze los. De kijker wordt tijdens de talloze seksscènes geconfronteerd met zielloze, lege blikken.

Hierin zit meteen het probleem van The Smell of Us. Anderhalf uur zien we passieloze personages die zich nauwelijks ontwikkelen en bij wie niets voor onthutsing zorgt. Dat is weinig interessant. Anale seks, vechten, een klant die “fuck my nose with your toes” roept: de skaters staren stoïcijns voor zich uit, wachtend op de volgende joint. Zelfs de zelfmoord van een van de jongens maakt niets los bij de groep.

Toch is het niet onmogelijk om de wereld van Math, JP en de rest binnen te komen. De film toont close-ups van bezweette huiden, de camera glijdt langs lichamen, aanrakingen worden close getoond. Deze focus op het lichamelijke aspect sleept de kijker toch de wereld van de jongeren in. Gevoelens blijven op afstand, het jonge lichaam in al zijn facetten komt dichterbij dan je zou willen.

Daarnaast maakt Clark interessant gebruik van de onvermijdelijke smartphone. De vrienden filmen hun skateboard capriolen en seksuele escapades. Ook dit laat de jongeren dichterbij komen en brengt bovendien een nieuwe esthetiek in Clarks oeuvre. Het laat zien dat Clarks personages de afgelopen twintig jaar misschien weinig zijn verandert, maar dat de wereld waarin zij leven wel degelijk anders is.

the-smell-10-1600x900-c-default